We wrocławskiej Hali Ludowej... wróć, Stulecia miał miejsce niecodzienny koncert. Właściwie, według zapowiedzi, niepowtarzalne, jednorazowe wydarzenie - Grand Touch Grzegorza Turnaua. Krakowski artysta, występujący zazwyczaj w kameralnych salach, postanowił zmierzyć się z większą widownią i zmienionym repertuarem. Obok swoich utworów, Turnau zaprezentował kilkanaście ulubinych uwtórów muzyki rozrywkowej, o których jak sam mówił, ukształtowaly jego preferencje muzyczne.

Sam koncert uważam za udany choć nie będę ukrywać początek był dla mnie trudny. Może to kwestia niewielkiej odległości od głośnika, ale w pierwszych 3 utworach stanowczo za słabo wypadała głośność wokalu w stosunku do aranżacji, przez co - nie będę ukrywać, nie znając jeszcze dobrze Turnaua i jego repertuaru - np. nie zrozumiałem praktycznie wcale tekstu drugiego kawałka - "Świat się stworzył". Potem coś musieli poprawić, albo mój słuch przystosował się jakoś do głośności bo było już dużo lepiej. A "Lady Madonna", pozwoliło mi zapomnieć o początkowych trudnościach.

Podobno prawdziwego mężczyznę poznaje się po tym jak kończym a nie jak zaczyna, a że i "Motorek" zamykający część główną i "Jak linoskoczek" z bisów to bliskie mi utwory, tak więc już niecierpliwie czekam na DVD z zapisem koncertu.

Ekranizacja starej legendy, będąca połączaniem czarnej komedii z komedią romantyczną, zrealizowana w formie musicalu jako kukiełkowy film poklatkowy... uch... Coś o takim opisie może wydawać się mało strawne, ale zaręczam, że tak w istocie nie jest. Film Tima Burtona, Corpse Bride, w Polsce znany także jako Gnijąca Panna Młoda, to jeden z najlepszych obrazów jakie widziałem ostatnimi czasy. O!

Victora, syna przedstawicieli bogatego mieszczaństwa, poznajemy w przeddzień ślubu. Właśnie tego dnia ma poznać przyszłą małżonkę, z kolei córkę spłukanej szlachty, którą poślubi bo tak sobie uroili ich rodzice - widzący tylko interes w tym projekcie. Na szczęście dla naszego młodego bohatera, razem z Victorią, bo tak ma na imię szczęśliwa "wybranka", od razu przypadają sobie do gustu - miłość od pierwszego wejrzenia, jak to się zwykło mówić. Jednak nie samymi przyjemnościami żyje człowiek i po kilku epickich pomyłkach podczas próby do ceremonii Victor daje nogę w las poza miasto, gdzie rozpoczyna się faktyczna przygoda. Zdradzać jej nie mam zamiaru, gdyby ktoś jeszcze filmu nie widział, dodam tylko, że dzięki temu spotka masę bohaterów nie pierwszej już świeżości, a historia w kilku miejscach dość gwałtownie będzie zmieniać kierunek.

 Od strony technicznej film prezentuje się równie dobrze jak fabuła. Charakterystycznie dla Burtona zaprojektowane kukiełki, są świetnie "animowane" i na prawdę mogą się podoba, a także, co równie ważne, dobrze w wyglądzie oddają cechy samych postaci. Także z nadaniem ich duszy przez podkładających głosy nie ma żadnych problemów - ci którzy to robili, wśród nich sam Johnny Depp, który często współpracuje z Burtonem, są współautorami tchniętego w kukiełki życia.

Muzyka, co w musicalach ważne, też stoi na odpowiednio wysokim poziomie. Zarówno piosenki, jak i tematy muzyczne świetnie podkreślają niezwykły klimat całości. A niektóre kawałki są tak dobre, że przez temat zagrany przez Victora w domu Victorii, ponownie napaliłem się na zakup pianina cyfrowego.

 Jak przystało na dobrą czarną komedię, pełno tu przedniego humoru. Typowo angielskiego trzeba powiedzieć.  Sporo daje świetna, o czym już wspominałem, gra aktorów podkładających głosy. Więc jeśli kogoś używanie języka Shakespeare'a nie przeraża, to polecam oglądać oryginalną wersję językową.

Jeśli filmu jeszcze nie widziałeś, a lubisz czasem obejrzeć coś dobrego, nie wahaj się tylko szukaj płyt z Gnijącą Panną Młodą. To jedno z tych dzieł, które warto zobaczyć. A wylewający się z ekranu klimat, porwie cię na dobre.