Środa, około godziny 17:30, za oknem ciemno. Siadam do biurka z zeszytem z biologii, leniwie go otwieram na tematach, które ponoć mają być na sprawdzianie jutro. Ledwo zacząłem się „uczyć” a tu trach! wszystko gaśnie. Przez moją głowę z szybkością błyskawicy przeszła myśl „kurwa jebane korki”. Szukam komórki, modląc się by była tam, gdzie ją zostawiłem. Trzymając ją w ręku, ruszam do szafki z bezpiecznikami. Otwieram, święcę i co? Korki są na swoim miejscu. „Szlag by to, pewnie strzelił główny bezpiecznik” – mówię sobie. A że blok budowany za czasów komuny, nikt się nie przejmował gdzie, co i jak idzie, więc owy bezpiecznik znajdował się w piwnicy sąsiada. Zanim ojciec dotarł do drzwi, na klatce rozległy się rozmowy. Okazało się, że cały pion (czyli wszystkie mieszkania w klatce) nie mają prądu.

Elektryk przyjechał, gdzieś pogrzebał i prąd wrócił. Ok, wracam do nauki. Trochę poczytałem i za chwilę znowu nie ma prądu. Rzuciłem biologią o ścianę, bo pewnie to jest tego przyczyną. Później znowu powrócił, by za chwilę znów zniknąć. Wreszcie, około godziny 21 powrócić na stałe.

Do czego zmierzam? A do tego, że w obecnych czasach trudno żyć bez prądu. Pomijam kwestię braku możliwości włączenia kompa, czy choćby TV. Bez tego można bez problemu się obejść. Takie na przykład zagotowanie wody. Elektrycznie czajniki są w każdym domu. Bez prądu są bezużyteczne. Wiadomo, można improwizować i do garnka wlać wody i po problemie. Tylko czy komuś by się chciało? Obecnie bez prądu to jak bez ręki. Nagle nie można znaleźć sobie jakiegokolwiek zajęcia (szczególnie wieczorem). Wszędzie ciemno i nic nie działa. Prócz pilotów oczywiście ;)

Wszechobecna ciemność ma też niesamowitą moc łączenia ze sobą ludzi. Przecież nikt nie chce być „Alone in the dark”. Budzi się w takim człowieku coś, by szukać jakieś osoby we wszechogarniającej ciemności. Oczywiście w takim bloku jest to dość abstrakcyjne, ale jednak coś w tym musi być.

Pewnie takie nagłe wyłączenie prądu i ta ciemność jest straszna podczas oglądania jakiegoś dobrego horroru ;)

Mowa tu o Ninja Assassin. Wcześniej nie wiedziałem, że ta produkcja w ogóle powstaje. Dowiedziałem się o jego istnieniu na evencie Xtivial. To własnie na nim można było obejrzeć pierwszy trailer z filmu. A że gustuję w filmach z wartką akcją, to film bardzo mi się spodobał.

Ciężko znaleźć cokolwiek na temat fabuły. Jednak wszędzie piszą o Raizo, który jako dziecko został wyszkolony przez tajne bractwo Klan Ozun. Poruszony wieścią, że jego brat został zabity przez owy klan, szykuje się do zemsty.

Fabuła dość oklepana, ale w obecnych czasach ze świecą szukać filmów z oryginalnym wątkiem fabularnym. Jednak największą, powiedzmy że nowością, jest broń Raizo. Są to dwa noże przyczepione do łańcuchów. Robią spore wrażenie swoją skutecznością.

Trudno pisać serenady, epickie opisy oglądając jedyny trailer jaki na razie jest, więc najlepiej sami luknijcie na trailer.

@----------------------------------------------------------@

Przy okazji tego wpisu, by nie robić niepotrzebnie kolejnego, zmieniłem image strony. Przesiadka na rozdziałkę 1440x900 ma swoje plusy, że bo bokach jest więcej miejsca. I jak wiadomo, ciekawiej to wszystko wygląda. Motyw przewodni to Bayonetta. Nie żebym ten tego... gra mi się wybitnie spodobała, po prostu tzw. fan site kit był pierwsza klasa i robienie lay'a to była czysta przyjemność. ;)

Lay w wyżej napisanej rozdzielczości prezentuje się tak

Trącę palcem temat ostatnio dość popularny. Słyszeliście pewnie o kolesiu, który grając w produkcję samego szatana (czyt. tibia) rzucił krzesłem swoją matkę, bo mu odłączyła prąd/internet. Oczywiście media sprawę tak nagłośniły, że nawet w tv o tym gadali.

Ostatnio pojawia się dużo podobnych "newsów". Nudnych, nieciekawych, ale zawsze mnie coś tknie, by na niego kliknąć. Ta ciekawość kiedyś mnie zabije. :P

Odbiegłem trochę od tematu. Jak wiadomo, takim sprawom zawsze winne są gry. "Niebiescy" idąc po najmniejszej linii oporu zwalają całą winnę na nie. Kto wie, jak takie inspekcje miejsca zbrodni wyglądają? Przeszukują tylko komputer i okolice w okół niego? No halo! Taki delikwent na bank jest chory psychicznie. Kto normalny wziąłby nóż (skąd go wziął w swoim pokoju?) i dźgnął własną matkę! W dodatku za to, że musi skończyć grać! A najlepsze jest to, że zawsze sprawca opisywany jest jako spokojny i cichy człowiek. Kto wie co temu "spokojnemu człowiekowi" się w głowie dzieje.

Z początku mówiłem o tym jako o poważnym użależnieniu od gier. Jednak to nie jest w całości użależnienie. Jest to poważna choroba. Wystarczy porozmawiać, może ma jakieś problemy. A że rodzice mają w nosie to co robi ich dziecko, to dzieją się takie rzeczy.

Pierwsze zakupy w tym roku powiększają kolekcję gier. Kolejne w zielonym pudełku. Są to Bayonetta i Fable II GotY.

Pierwszy tytuł to typowy slasher w stylu Devil May Cry, a jakże przyjemny! Kombosy są bardzo łatwe do opanowania, bo składają się z kombinacji tylko dwóch przycisków. Prawie każda sekwencja składa się z klikania przycisku Y i kończenia B, który kończy się efektownym "zakurwieniem z laczka" lub z pięści. Najbardziej podoba mi się "Breakdance", czyli typowe obroty, tylko że tu połączone z strzelaniem w okół siebie. Efektowne jak cała gra. Szkoda, że nie mam tunera. Zrobiłbym gameplay. Może uda się zwykłą kamerą :P

A Fable? Co tu dużo pisać. Przecież każdy grę kojarzy. Napiszę tylko tyle, że wciąga w swój bajkowy świat. Swoboda jest bardzo duża, a wyborów "moralnych" dokonujemy już od samego początku. Może nie są to decyzje wpływające na losy świata (np. czy oddać wódkę pijakowy czy jego żonie?), ale dobrze budują klimat. Kto ma x'a i nie grał, powinien spróbować. :)

Wersja GotY różni się tym od premierowej, że razem z grą dostajemy dwa DLC: Knothole Island i See the Future.

Od teraz kończę z kupowaniem czegokolwiek związanego z grami na co najmniej pół roku. Trzeba trochę przystopować.

Gry MMO, czyli massive multiplayer online zyskały ogromną sławę dzięki World of Warcraft. Przyznam się, że wcześniej o tym gatunku gier w ogóle nie słyszałem. Od premiery gry Blizzarda jak grzyby po deszczu zaczęły się pojawiać darmowe lub płatne gry mmo. Jedne lepsze inne wręcz paskudne. Ale czy rzeczywiście można się od na przykład WoW’a aż tak uzależnić, że taki koleś siedzi po 12 godzin i nawet swojej dupy nie ruszy, gdy go dusi potrzeba lub burczy w brzuchu?

Według mnie wszystko zależy od własnej siły woli. Trzeba po prostu umieć grę wyłączyć teraz, a nie być kierowanym syndromem „jeszcze jednego questa/moba”. Trzeba potrafić go jakby „ignorować”. Gdy tego wcześnie się nie opanuje, może być za późno.

Nie chcę tu nikogo pouczać, ale po prostu nie rozumiem, jak można grać bez przerwy w jedną grę po 6 godzin lub więcej? Bez przesady. Ja po 2 godzinach po prostu odczuwam znużenie i nie chce mi się już grać. Nawet jeśli znajdę jakiś Miecz z Hartowanego Pleksiglasu Gnoma Bombadila + 10 do siły. Radość wielka i tym optymistycznym akcentem kończę grę.

Wiem, że we wpisie marudzę itp. Wiem, że takich wpisów nie lubicie, ale nie potrafię sobie wyobrazić takiego rodzaju uzależnienia. Wszystko jest kwestią silnej woli. Sam ostatnio usunąłem WoW’a. Z każdym innym mmo z jakim miałem styczność zrobiłem to samo. Czy taki chińczyk, co zrobił wszystkie „acziki” w WoW’ie byłby do tego zdolny? Może tak, ale wątpię czy by to zrobił z własnej, nie przymuszonej woli. Fakt, czasem kusi powrót do Azeroth, lecz można bez niego - jak i innego mmo – żyć. I to normalnie.