Album "Look At Yourself" (1971) był trzecią płytą Uriah Heep i zdaniem wielu fanów jest to szczytowe osiągnięcie tego zespołu. Płyta ta stylistycznie jest osadzona w hard-rocku, a nagrana zastała w składzie:
David Byron - voc

Ken Hensley - org, k, g, voc

Mick Box - g, voc

Paul Newton - b, voc

Ian Clarke - dr

Na całość złożyło się siedem kompozycji a album rozpoczyna dynamiczny utwór tytułowy, który stał się sporym przebojem. Gitarowo-organowe dialogi w połączeniu z chóralnym śpiewem stały się wizytówką zespołu. Dalej jest I Wanna Be Free za którym akurat nie przepadam. Najmocniejszym punktem płyty jest zdecydowanie melodramatyczy July Morning. Długi kawałek z cudownym wokalem nieżyjącego już niestety dziś Davida Byrona, który chyba został zainspirowany przez Child in Time zespołu Deep Purple. Warto dodać, że ekspresyjne syntezatorowe solo zagrał tutaj gościnnie Manfred Mann. Pierwotnie miał to zagrać Ken Hensley, ale Mann nie chciał mu pożyczyć mini mooga, zresztą Ken nie potrafił podobno nawet na nim w tym czasie grać;) Drugą część płyty rozpoczynają powalające dźwięki gitary slide, które będą słyszalne przez całe Tears In My Eyes, a po nim świetne Shadows Of Grief ze wspaniałymi partiami organów Hammonda. Tą świetną płytę kończy utwór Love Machine (wcześniej było jeszcze akustyczne What Should Be Done), który jednak jakby nie miał zakończenia i się nagłe urywał. Podsumówując jest to zdecydowanie jedna z najlepszych płyt lat 70-tych i w ogóle jaką kiedykolwiek słyszałem. Ocena: 10/10

Uriah Heep w 1971 roku.