Oto Left 4 Dead - kolejny wytwór od Valve, wykonany przez niego przy wsparciu studia Turtle Rock Studios na wyraźnie już starzejącym się silniku graficznym Source. Grafika jest więc w porządku, ale nic poza tym. Przede wszystkim jest nastrojowa. U mnie niefortunnie złożyło się jednak tak, że gra nie bardzo lubi się z moją wiekową już kartą graficzną, przez co nie wyświetlają się u mnie cienie w grze i wszędzie jest bardzo jasno jak np. w pierwszym Counter-Strike'u (to moje pierwsze wrażenie, jeszcze z dema). Ale cóż... przynajmniej nie muszę używać latarki, dzięki czemu niebezpieczeństwo przypadkowego zaczepienia przeze mnie Wiedźmy zostało zażegnane. I to nie ona jest tutaj najważniejsza.

L4D to esencja sieciowego co-opa. To spełnienie moich dawnych marzeń o wspólnym graniu z innymi żywymi graczami i wzajemnym wspieraniu się w czasie bezustannej walki. Koniecznie w FPP. A jakież inne realia nadawałyby się do tego lepiej niż świat rodem z filmów Johna Romeo ("Noc żywych trupów" itp.)? Prawie zero fabuły - jedyne, co musimy tutaj wiedzieć, zawiera się w początkowym intrze gry. W samo L4D gra mi się tak przyjemnie, że gdyby nie inne obowiązki, mógłbym przesiadywać przy nim całymi dniami. Kiedyś szczytem sieciowego geniuszu była dla mnie rozgrywka w stylu Enemy Territory. Dwie drużyny, klasy postaci do wyboru i zadania do wykonania. Teraz już wiem, że tym czymś, tym czymś lepszym, dalszą ewolucją tamtej myśli jest dla mnie właśnie L4D. Czterech graczy przeciwko wszystkim - prostota i geniusz w jednym.

Ogólnie gra zawiera 4 kampanie po 5 map: No Mercy, Death Toll, Dead Air i Blood Harvest. Każda z nich została ozdobiona chyba najklimatyczniejszym ekranem ładowania ever w postaci 4 filmowych plakatów o takich samych tytułach jak kampanie, z naszymi nickami przy wizerunkach postaci, w które się wcielamy (wypada także wspomnieć o ekranie kończącym każdą z kampanii, zrealizowanym w formie filmowych creditsów - jest klimat!): czarnoskórego Louisa, harleyowaca Francisa, nastolatkę Zoey i starego weterana Billa. Poza wyglądem niczym się oni jednak od siebie nie różnią i mogą nosić te same przedmioty w tym samych ilościach: pistolet(y) z nieskończonym zapasem amunicji, druga, alternatywna broń, jeden rodzaj granatów z dwóch dostępnych typów - dźwiękowych, które wabią zombie, a później się detonują, oraz koktajli Mołotowa, oraz po jednej sztuce apteczki (te nie leczą tutaj w 100%, więc ostrożnie!) oraz środków przeciwbólowych dających tymczasowy wzrost poziomu zdrowia, który jednak sukcesywnie spada po poprzedniego poziomu. Szczególnie cieszy wzorowy balans broni - czy to uzi, czy karabin maszynowy, czy snajperski albo strzelba - strzela się z nich niemalże tak samo skutecznie, przez co nie ma tutaj jakiegoś faworyta, tak więc wszystko zależy w sumie od naszych osobistych preferencji. I tak powinno być w każdej innej grze tego typu.

Chociaż wspomnianych misji nie ma tutaj zbyt wiele gra została obdarzona czymś, co się zowie AI Director, który czuwa, aby za każdym razem rozgrywka wyglądała nieco inaczej niż poprzednio, poprzez losowe rozlokowywanie przedmiotów, przeciwników oraz kierunków fal ich ataków. Dodatkowo gra została wzbogacona o tryb Versus, w który miałem okazję pograć trochę jeszcze u kolegi, zanim mój egzemplarz L4D wylądował pod moim dachem. Jest on o tyle ciekawy, że pozwala on wcielić się nie tylko w rolę ocalałych, ale także i specjalnych klas zombie, a więc w napęczniałego Boomera, Smokera zaopatrzonego w długi, chwytny język, zwinnego Huntera lub masywnego Tanka. Walka toczy się o punkty, ale przy okazji można ponabijać sobie trochę specjalnie przygotowanych na potrzeby gry 51. achievementów - zarówno specjalnych dla ludzi, jak i dla nieumarlaków. A są one bardzo ciekawe i nie tak przesadnie wyżyłowane jak np. te z TF2. Ale i tak trochę trzeba będzie się napocić, aby je wszystkie zaliczyć.

Jeżeli chodzi o sieciowy aspekt mechaniki gry, to bardzo spodobała mi sie możliwość natychmiastowego dołączenia się do jakiejkolwiek gry lub do gry spełniającej określone przez nas uprzednio wymagania. Można się także dołączyć do dowolnego lobby, gdzie można z innymi graczami na szybko omówić szczegóły wybranej uprzednio kampanii. Oczywiście nadal istnieje możliwość przeglądania list dostępnych serwerów, można także jeszcze w samym menu głównym gry sprawdzić, czy w L4D nie gra w międzyczasie ktoś ze znajomych. Dla ludzi lubujących się w samotnym graniu przygotowano wprawdzie boty i tryb dla pojedynczego gracza, ale... sprawdzają się one tylko na łatwym i zwykłym poziomie trudności, głównie przez swoją niemrawość, a w dodatku rozgrywka na tych dwóch poziomach jest wyraźnie za łatwa, przez co zalecane jest granie na ich wyższych wariantach - na advanced i expert, a to już wyższa szkoła przetrwania i możliwa jedynie przy wsparciu żywego i - co ważniejsze - myślącego gracza.

Mam nadzieję, że Valve nie porzuci swojego dziecka... ba, jestem tego pewien. Ciekawe więc, co nam przyniosą kolejne patche - nowe mapy, całe kampanie, a może i tryby gry? Czas pokaże - ja teraz szybciutko wracam do gry, a Wy lepiej sięgnijcie po swoje świnki-skarbonki albo napiszcie spóźniony list do Św. Mikołaja. Nie pożałujecie.