The Army gave us a pretty good reason to fight this war. But we found a better one...

Bad Company to najnowsza odsłona serii Battlefield studia DICE (tych samych, którzy ostatnio wypuścili Mirror's Edge) i jednocześnie pierwsza, która została wydana jedynie w wersji na konsole. Ale to nie jedyna nowość. Kolejną jest pełnoprawny tryb gry dla jednej osoby, czego nie posiadały poprzednie część, skierowane jedynie na multiplayer, swoją drogą jeden z najlepszych na rynku. Jednak już kiedyś typowo sieciowy Counter-Strike próbował wstąpić na tereny gier dla jednego gracza, ale nie wyszło z tego nic nadzwyczajnego. Jak poradził sobie z podobnym zadaniem Battlefield?

W trybie dla jednego gracza wcielamy się w postać Prestona Marlowe, żołnierza z niezbyt czystym kontem, któremu dano szansę na rehabilitację, wcielając do "elitarnej inaczej" Kompanii B, nieoficjalnie zwanej Bad Company. Tam dołącza do oddziału Bravo One Charlie, w skład którego wchodzą stonowany, marzący o wyprawie na ryby sierżant Redford, okularnik Sweetwater - "verba non acta", któremu buzia się nie zamyka i beztroski, mający trochę nierówno pod sufitem Haggard. Nasi bohaterowie w poważaniu mają wojnę, znaleźli bowiem swój własny cel walki - złoto, w którego posiadaniu są najemnicy pracujący dla Rosjan. Wyruszają więc w pogoń za przeciwnikiem w jakże szczytnym celu zagarnięcia całego kruszcu dla siebie, siejąc przy tym spustoszenie rozmiarem porównywalne z przemarszem ciężkozbrojnej armii.

Skoro zaczęliśmy od destrukcji, to nie sposób nie wspomnieć o silniku, na którym powstała gra. Frostbite już na długo przed premierą nowego Battlefielda słynął z tego, że pozwala na stworzenie środowiska zniszczalnego w 90%. I rzeczywiście, rozwalić możemy praktycznie wszystko, co stanie na naszej drodze, w dodatku w widowiskowy sposób. Odkształceniu ulega także podłoże, w którym pojawiają się leje po bombach i pociskach, chociaż nie za bardzo służą one jako schron :P Te pozostałe, niezniszczalne 10% to między innymi głazy, żelazne kontenery, chodniki i szkielety domów. Budynki nigdy się nie zawalają. Jeśli chodzi o singla, to trochę szkoda, ale w multi pozwala to zachować odrobinę taktyki. Gdyby wszystko można było zrównać z ziemią, nie byłoby gdzie się chować i gra straciłaby sens. A same wybuchy to najwyższa półka. Wyglądają bardzo realistycznie i jednocześnie efektownie, do tego towarzyszy im profesjonalnie wykonany dym i kurz. Również odgłosy eksplozji zostały świetnie odwzorowane, brzmią inaczej między innymi w zależności od tego, czy wybuch ma miejsce w pomieszczeniu, czy na otwartym terenie. Odległość też ma znaczenie, im dalej jesteśmy, tym odgłos dobiega później i jest odpowiednio przytłumiony. Ogólnie oprawa audio-wideo to plus tej gry. Tekstury są porządnej jakości (bardzo ładne na modelach postaci), środowisko jest w pełni cieniowane, animacja szczegółowa, a babole zdarzają się bardzo rzadko. Na obraz nałożony jest ziarnisty filtr, który tworzy nieco filmowy klimat. Monotonna bywa jedynie kolorystyka, wszystko utrzymane przeważnie w zakurzonych, "pustynnych" odcieniach, co trochę męczy.

Promocji gry przed premierą towarzyszyła kampania reklamowa w postaci krótkich, zabawnych filmików nawiązujących do innych, znanych tytułów. W ogóle specyficzny, lekko czarny humor dało się wyczuć już w pierwszych trailerach, a i sama gra jest nim przepełniona, głównie za sprawą genialnych dialogów, jakie toczą się między naszymi bohaterami. Dawno nie słyszałem w grze tak zabawnych i jednocześnie nieoklepanych tekstów :) Naprawdę, mało która komedia ma tak dużo dobrych gagów. Jedynym mankamentem dla niektórych osób może być to, że żeby je zrozumieć, trzeba dobrze znać język angielski, bowiem nie ma opcji włączenia napisów.

Okej, kampania kampanią, jednak to, z czego do tej pory słynęła seria, to tryb multiplayer. W Bad Company początkowo dano nam do zabawy jedynie tryb Gold Rush. Gracze dzieleni są w nim na dwie drużyny - atakującą i broniącą. Pierwsza ma za zadanie zniszczenie skrzynek ze złotem (a.k.a. "jaszczyków"), które chronić ma druga. W każdej bazie są dwie skrzynie, po zniszczeniu obu baza zajmowana jest przez atakujących, a broniący cofają się do kolejnego posterunku. Gra kończy się, gdy ze wszystkich baz znikną skrzynki, lub gdy atakujący zostaną w międzyczasie wybici, bowiem mają ograniczoną ilość respawnów. Skrzynie można niszczyć w konwencjonalny sposób, lub przy pomocy ładunków wybuchowych. Proste zasady, które świetnie sprawdzają się w grze. Każdy gracz automatycznie przydzielany jest do czteroosobowego squadu. Dzięki temu po śmierci może wybrać, czy chce respawnować się w bazie, gdzie ma dostęp do pojazdów (względem dwójki brakuje odrzutowców), czy przy swoim oddziale, który zazwyczaj jest w centrum akcji. Od niedawna, za sprawą update'a, dostępny jest również Conquest Mode, czyli tradycyjna gra w kontrolowanie posterunków oznaczonych flagami. Im więcej flag znajduje się pod naszą kontrolą, tym szybciej zabieramy punkty respawnów przeciwnikom, co oczywiście prowadzi do ich przegranej.

Jak zawsze możemy wybrać jedną z kilku dostępnych klas. I tak Assault wyposażony jest w karabin szturmowy z podczepionym granatnikiem oraz strzykawkę z energią, Demolition w shotguna, wyrzutnię rakiet i miny przeciwpancerne, Support w LKMa, apteczki i możliwość wezwania wsparcia artyleryjskiego, Specialist w pistolet maszynowy, ładunki C4 i pistolet oznaczający wrogie jednostki, dzięki czemu między innymi zawsze widać je na mapie, oraz Recon z karabinem snajperskim, "granatem radarowym" i lornetką do namierzania pojazdów i zrzucania na nie bomby. Dodatkowo każda klasa wyposażona jest nóż, dzięki któremu po zadźganiu wroga otrzymujemy jego nieśmiertelniki, które możemy później obejrzeć w menu. Część ekwipunku jest z początku zablokowana, dostęp do niego otrzymujemy wraz z osiąganiem kolejnych rang, których jest w sumie 25. Awansowanie wiąże się z koniecznością zebrania odpowiedniej liczby punktów doświadczenia, które jednak dostajemy praktycznie za wszystkie akcje podejmowane na polu bitwy. Tak więc wcale nie musimy być masowymi mordercami, by po zakończeniu rundy znaleźć się na pierwszym miejscu rankingu. A zabijanie w multi przychodzi o wiele trudniej, niż w singlu i to nie do końca mi się podoba. Headshoty wydają mi się losowe, czasami zostają zaliczone, innym razem nie, mimo, że wyraźnie celowaliśmy w głowę. Postacie mają za dużo energii (długa seria z MG36 często nie robi na nich wrażenia), granatnik to jakieś nieporozumienie, z shotguna można zabić jednym strzałem z kilkunastu metrów, a kulka z karabinu snajperskiego Barrett M95 kaliber .50 przyjęta na klatę to często za mało, by posłać przeciwnika do piachu, podczas gdy w rzeczywistości wystarcza na położenie bizona. Do tego efekt naszych strzałów ma jakieś półsekundowe opóźnienie. Wygląda to z początku jak lag, ale nim nie jest. Trzeba się do tego przyzwyczaić, tak jak i do nie do końca precyzyjnego celowania. Grając nie raz marzyło mi się, aby połączyć sterowanie z CoD4 z rozwałką i trybami gry z Bad Company... Mielibyśmy wtedy najlepszy tego typu tytuł na rynku, chociaż ogólnie i tak multiplayer jest bardzo udany, pomijając to kiepskie zrównoważenie broni, oraz zupełnie niezrozumiały brak jakiegokolwiek wsparcia dla klanów (mimo, że sam raczej się w nie nie bawię). Ale to tylko takie moje narzekanie. Graczy na każdej mapie jest praktycznie zawsze komplet, lagi zdarzają się rzadko, do tego niedawno dorzucono za darmo cztery nowe mapy i wsparcie wspomnianych wcześniej Trofeów (te dotyczące trybu multi są retroaktywne). Od początku mamy też masę różnych innych osiągnięć możliwych do uzyskania podczas gry. Niektóre z nich są totalnie hardkorowe, może aż za bardzo, bo nawet gracze z najlepszymi statsami na świecie nie mają ich kompletu :/ Ja już dawno sobie odpuściłem... No bo niby kto jest w stanie ustrzelić w czasie meczu 50 osób motorówką? Kogoś chyba pogrzało. Tylko masowa ustawka wspólnie z kolegami może pomóc, innej opcji nie widzę... Ja korzystając z całego dostępnego arsenału nigdy nie miałem więcej nawet 30 killsów. Tak, Bad Company to zdecydowanie gra na wiele godzin :P Jest co robić.

Podsumowując, jeśli znudziło Wam się Call of Duty, tęsknicie za Battlefieldem, albo jesteście ciekawi, jak pecetowa seria poradziła sobie na konsoli (odmiany dwójki pojawiły się jakiś czas temu na PS2 i Xboxa, ale to nie to samo), to śmiało możecie sięgnąć po Bad Company. Gra ta to bardzo porządny shooter i widać, że jego twórcy mają doświadczenie w tego typu produkcjach i chociaż w multi czasami bywa lekko frystrująca, to zasługuje na miejsce w ścisłej czołówce.