Tyle że był to tylko taktyczny odwrót, a krzyk miał sugerować wyimaginowany strach, by królik poczuł siłę i moc do dalszego rozsiewania zła. Gdy przyszły Zbawca Świata uznał, iż oddalił się na dostateczną odległość, zmienił kierunek i Chosen One poruszał się, idąc za obrazami ze swojej wizji, a Tabuś do Wielkiego Garnka, centrum handlowego Wyspy Wielkanocnej.  Dotarł tam po kilkunastu minutach szybkiego truchtu.

- Noooo. Kawał chaty – powiedział, przyglądając się Garnkowi. Był wielki, tak wielki, że mogło by się w nim zmieścić z tysiąc Fjowusów. „A zwykłych ludzi pewnie z dwa tysiące” – pomyślał i zaczął się wspinać. Nie było to łatwe, bo ściana Garnka była niemal całkowicie gładka, no ale dla Tabalugi nie ma rzeczy niemożliwych. Trochę się zmachał, ale w końcu dotarł na szczyt.

Jego oczom ukazał się piękny widok. Na samym dnie garnka Fjowus walczył mieczem Asgaroth z całym ogromnym stadem ogromnych kur.

- Dziwne – powiedział do siebie chłopak – przecież dopiero co zgubiłem ten miecz.

Chosen One dotarł do dziwnego domku. Przed frontowym wejściem wszędzie walało się kurze pierze. – „Co tu się, do stu diabolicznych krowich placków, działo?” – myślał sobie, krążąc w tę i z powrotem. – „Jest jeden sposób, by to sprawdzić! Trzeba pójść za śladami tych kurzych łapek!” – wymyślił w końcu. Udawał, że się skrada, ale szło mu to bardzo niezgrabnie. Cztery razy potknął się o własne sznurówki i raz o rękaw… W końcu dotarł do ciemnej dziury wypełnionej czerwonawym światłem, a z wnętrza słychać było tylko takie „Ko-ko-ko-koooo” itp. dziwne odgłosy sugerujące, że w środku był mag.

Obaj spojrzeli w doły przy których się znajdowali i zeskoczyli znów stając się jednością. Ale wbrew pozorom się nie zabił, to Fjowus w ostatniej chwili rzucił zaklęcie lewitacji. Bez słowa rzucił mu miecz, a sam zaczął kumulować w sobie energię – widać było, że szykuje się do jakiegoś potężnego zaklęcia. Chosen One walczył mieczem doskonale, każdy jego cios był śmiercią dla jednego z tych kurczaków. Fjowus nadal był „nieobecny”, więc należało go osłaniać. Tabaluga przeciął na pół kurczaka, który chciał zrobić desant z powietrza i odciął grzebień jakiemuś kogutowi. I nagle Fjowus cicho westchnął i od niechcenia wyzwolił potężne i mroczne moce. Z obu jego rąk wyleciały dwie długie, czarne błyskawice, które trafiały we wszystkie kurczaki po kolei, uśmiercając jednego, a potem przechodząc na następnego. Po około trzech minutach było już po walce. Tabaluga przeszedł się po pobojowisku, żeby sprawdzić, czy ktoś nie przeżył. Na szczęście, wszystkie kurczaki były już martwe.

- Wyjaśnisz mi wreszcie, o co chodzi z tymi kurczakami? – zapytał Tabaluga

- Za chwilę. Patrz, kto idzie.

Obaj ujrzeli Króliczka wielkanocnego, który powoli szedł ku nim celując obrzynem w mostek czarodzieja. Nagle królik odezwał się niskim głosem:

- To koniec. Poddajcie się, to może was oszczędzę.

Fjowus po prostu roześmiał się, kiedy to usłyszał. Jego śmiech był głośny, długi i szczery. Kiedy już mu przeszło, pstryknął i w kierunku króliczka poleciała wielka kula ognia. Królik jak to Królik, futro ma łatwopalne. Jednak Zając wsparty przez złe (a może nawet i dobre) Moce zdołał przed płomieniami uskoczyć. Wylądował na swych długich tylnich łapach, które pomogły mu złapać równowagę i zaczął strzelać w maga, który ponownie zaczął zbierać w sobie magiczną energię. Tabaluga zareagował błyskawicznie, wskoczył między nadlatujące pociski, a starca i zaczął odbijać kule mieczem, jednak połowa (czyt. jedna) z nich była szybsza, od broni i pomknęła w stronę Fjowusa.

„Co ten dureń wyrabia” – zdążył szybko pomyśleć mag o swym wychowanku – „Przecież JAM jest MAGIEM!” – ponownie wyzwolił energię, tym razem odbijając pocisk. Zorientował się jednak, że uwolnił jej stanowczo za dużo i prócz kół, odepchnięty został także Zając i Tabuś.

Rozwścieczony zwierzak podniósł się z ziemi i wypalił w stronę napastnika cały magazynek. Tym razem czarodziej musiał zrobić unik bez pomocy magji. Czas jakby zwolnił tępo. Sekundy trwały minutami. Fjowus wygiął się w niemożliwy dla zwykłego człowieka sposób, a z nieba rozległ się głos: „MAAA-TRIIIKSSS”.

W czasie tego bullet time’a wstał również Tabaluga, ale wyglądał inaczej. Znów miał zeza, znów wyłysiał, a na dodatek teraz miał 14 zębów, a nie jak wcześniej 15. Schylił się i podniósł miecz. Jego zezowane spojrzenie wypełniło się furią i rządzą mordu. Chosen One użył jednej ze swoich mocy, Szału Bitewnego. Z jego piersi wydarł się pełen wściekłości okrzyk bitewny. Rozdarł kurtkę i ukazał tatuaż na plecach przedstawiający szatana i liczbę 666. Fjowus  był pewien, że zaraz stanie się coś niedobrego. Królik też to czuł. Niewiadomo jakim sposobem zmienił swój obrzyn w topór.

Chosen One zaatakował. Atak był skierowany na Zająca. Rozpoczął się morderczy taniec z którego tylko jeden mógł wyjść zwycięsko. Tylko jeden z nich dwóch mógł przeżyć. Cięcia, gardy, piruety, finty, sztychy i młynki sypały się gradem w stronę biednego małego zwierzaczka. Jednak ten nie pozostawał dłużny i także siekał na prawo i lewo swoim wielkim toporzyskiem.

Fjowus postanowił zakończyć tą szopkę. Ponownie wysłał ognistą kulę w stronę Zająca, a ten zajęty obroną przed nadlatującym ciosem, dał się upiec. Mimo tego walka się nie zakończyła, Chosen One posiekał pieczone mięsko na plasterki i kopniakami porozrzucał po okolicy.

- „No i z obiadu nici” – pomyślał mag – Tabuś! To już jest koniec! – krzyknął do towarzysza i pełne mordu oczy skierowały się w jego stronę. To jeszcze nie był koniec… Opętany chłopak rzucił się na opiekuna, ale po chwili poczuł ból w kroczu. Fjowus sprzedał mu solidnego kopniaka. Na tyle silnego, by chłopak stracił przytomność.