Na drodze do szczęścia w nadrabianiu growych zaległości, których sobie narobiłem w ostatnich latach, jednym z tytułów, który nie dawał mi spokoju, był Dead Space, którego właśnie ukończyłem, w sam raz przed wysypem wiadomości na temat „dwójki”. Do dziś pamiętam, jak twórcy gry reklamowali ją jako „najstraszniejszą grę w historii”. Czy tak faktycznie jest? Abstrahując od opinii moich kolegów, którym nie w głowie Silent Hill, a przy DOOM-ie III robili w spodnie, Dead Space wcale nie jest taki straszny. Mnie nie wystraszył ani razu, czuć jednak było pewne napięcie, które znałem dotychczas chociażby ze wspomnianego DOOM-a. Gdybym jednak miał porównać grę do czego innego, w co już grałem, powiedziałbym, że Dead Space jest jak Resident Evil 4-5... tyle że ze strzelaniem także w czasie ruchu. Znalazło się tutaj także trochę elementów RPG, jak upgreatowanie naszego uzbrojenia i dopakowywanie pancerza.

Fabułę już chyba wszyscy znają, nawet jeżeli w tę grę nie grali – tak jest dzisiaj w branży. Isaac Clarke, nasz główny protagonista, przybywa wraz z załogą statku ratowniczego na pokład USG Ishimury, ogromnego „łamacza planet” przewożącego tajemniczy ładunek i – jak się szybko okazuje – całą masę krwiożerczych Necromorphów. Trzeba się więc będzie wydostać z tego bagna, po drodze zwiedzając cały statek i zwalczając masę przeciwników. Nie jest więc to może zbyt oryginalna formuła, za to w bardzo zręczny sposób nawiązująca przede wszystkim do filmów o podobnej tematyce – zwłaszcza do „Event Horizon”. Mamy więc (prawie) samotnego bohatera, na którego na każdym kroku czai się coś niemiłego. Necromorphy lubią wychodzić spod podłogi, z sufitu, nagle wybiegać zza zakrętu i tak dalej. Można wśród nich wyróżnić parę rodzajów szybszych, jak i nieco wolniejszych, choć masywnych bestii. Ważne: nie wystarczy ich tylko zastrzelić. Często się zdarza, że atakują nas dalej bez nóg czy głowy, dlatego też konieczne jest sięgnięcie np. po naszą wierną „szatkownicę” 211-V Plasma Cutter, aby dosłownie porąbać przeciwnika na kawałki. Grafika to standard sprzed niecałych dwóch lat, który utwierdza mnie w przekonaniu, że pęd za coraz to lepszą grafiką powoli przygasa – gra wygląda jak większość współczesnych produkcji., czyli bardzo dobrze. Udźwiękowienie wypada, jak to w tego typie produkcjach jest szczególnie ważne, doskonale, a mnie szczególnie podobał się efekt, kiedy nasz bohater opuszczał bezpieczny pokład statku i wychodził na spacer w przestrzeń, gdzie wszystkie dźwięki są genialnie tłumione. Fajna sprawa, gorzej jednak, że w przestrzeni nie słychać podchodzących do nas przeciwników. Czujność do podstawa w tego typu sytuacjach.

Cóż więc mogę o Dead Space rzec? Jako horror gra mnie zawiodła, z drugiej  jednak strony, gdyby gra faktycznie była taka straszna, jak ją malowano, pewnie bym jej nigdy nie ukończył. Jako typowa gra akcji jest znacznie lepiej. W każdym bądź razie Dead Space to gra unikalna i jedyna w swoim rodzaju. Mam nadzieje, że EA będzie nas takim karmić jeszcze przez lata. Myślę więc, że nadal warto w Dead Space'a zagrać, kto jeszcze tego nie zrobił.