Mirror's Edge'em zainteresowałem się na poważnie już w momencie jego pierwszej prezentacji w PSX Extreme #128 blisko dwa lata temu. Cały ten pomysł z parkourem w grze, tyle że w przeciwieństwie np. do takiego Assassin's Creeda (to chyba dobre porównanie) w FPP, spodobał mi się na tyle mocno, że od tego momentu, gorączkowo wyczekiwałem jakiś konkretnych filmików z gry, gdyż jak wiemy, sceeny nie oddają nigdy w 100% ducha rozgrywki. I tak jakiś czas później, w maju '08, Sony zaprezentowało w końcu pierwszy trailer, po którym, jak do dziś pamiętam, szczęka opadła mi do samej podłogi, a moje ciało zostało bezlitośnie wgniecione w fotel. Dość jeszcze powiedzieć, że zaraz potem rozsyłałem linki do tego zwiastunu wszystkim, zainteresowanym i nie. Piałem z zachwytu, gameplay wydawał się taki świeży, nowatorski, wręcz rewolucyjny, i dynamiczny - czuć było to poczucie pędu w czasie biegu głównej bohaterki. Bo tak, w listopadzie tego samego roku przyszło nam ostatecznie wcielić się w Mirror's Edge w postać Faith o bardzo azjatyckich rysach twarzy, co oczywiście nie spodobało się wszystkim (czemu..?), zwłaszcza wśród męskiej części odbiorców gry. Porzućmy jednak te kulisty oczekiwania i chodźmy na scenę: w styczniu rok temu miałem okazję nagrać się dość solidnie w Mirrora w wersji na PC, teraz zaś przez taką możliwość zaopatrzyłem się we własną wersję gry na PS3. Zagrałem więc i...

Fabularnie jest tak: Faith, główna bohaterka naszej opowieści, należy do organizacji zwanej Runners, która zajmuje się przekazywaniem informacji pomiędzy komórkami ruchu oporu w mieście, gdzie toczy się akcja gry, w miejscu, w którym każda informacja i każdy człowiek podlega ścisłej kontroli. Nasza siostra zostaje zamieszana w zabójstwo kandydata na burmistrza, stąd i my musimy włączyć się do akcji, co później odsłania kulisty większej intrygi. Szkoda tylko, że Mirror's wyraźnie jest dopiero wstępem do jakiejś większej (pewnie) trylogii. Ech, cierpi na tym głównie długość gameplayu, zamykająca się w około 5-6 godzinach. Na szczęście jest tu trochę zbieractwa (żółte torby przesyłkowe), można wyżyłować czasy na poszczególnych planszach, a i znaleźć się da w menu głównym dodatkowe Time Triale. Krótko mówiąc, jest co robić nawet po ukończeniu wątku głównego.

Wygląd miasta najlepiej określa już sam tytuł gry, który oznacza "krawędź lustra", przez co można się spodziewać sporej ilości oszklonych biurowców i drapaczy chmur aż po błękitny horyzont. Na szczęście aby nie było nam zbyt monotonnie, akcja zrzuca nas też do kanałów, kolejki metra czy na przykład do centrum handlowego. Wszędzie można znaleźć masa rur, gołych ścian i skoczni, w sam raz do pokonywania kolejnych przeszkód terenowych. Mechanika raczej nie zawodzi, a sterowanie jest maksymalnie sensowne i nie wiem, jak można je było lepiej zastosować. Może czasem zdarzają sie jakieś problemy z utrafieniem w miejsce, gdzie chcemy skoczyć, ale gra też trochę wybacza i wspomaga zachowania gracza – na szczęście nie prowadzi go totalnie "za rączkę". No i nie oszukujmy się - w Mirror's Edge ginie się w tych samych miejscach nie raz i nie dwa razy, a 10-20, więc tak czy inaczej jest to gra wymagająca sporego skupienia i jeszcze ważniejszego timingu - także w czasie walki wręcz z przeciwnikami. Kiedy jednak już nam się coś udaje, czuć jest ulgę i satysfakcję z wykonanych ewolucji.

Silnik graficzny - spotykany ostatnio chyba wszędzie Unreal Engine 3.0 - spisuje się tu jak najbardziej dobrze, ale tylko dobrze. Z racji przyjętej stylistyki brak tu prawdziwych wodotrysków graficznych, a jednak w wyglądzie świata gry i krajobrazie miasta można się zakochać. Czasami aż dziw, że tak spokojne z pozoru miejsce może być tak niegościnnym miejscem dla wolnych ludzi. Warto jest napomnieć też o designie postaci, np. żołnierzy SWAT, który - choć nie totalnie unikalny - przypadł mi do gustu, podobnie jak jedna z Runnerów, Celeste. Szczególną uwagę chciałbym jednak zwrócić na wygląd szefa Civil Protection Force, Millera, który (przynajmniej na szkicach koncepcyjnych dostępnych w zakładce Extras) do złudzenia przypomina aktora Billy'ego Boba Thortona (czy tylko ja to zauważyłem?). Radzę to sprawdzić, bo coś w tym jest. Szkoda tylko, że już same postacie są raczej słabo nakreślone, a przez to wydają się nie mieć jakiejś głębszej osobowości. Bezpłciowe, rzekłbym. Trochę też za dużo tutaj loadingów maskowanych przez często napotykane windy i wąskie korytarze, co jest conajmniej dziwne, bo patrząc na to, co oferuje gra, a więc niezniszczalne i statyczne otoczenie, tych nie powinno być tutaj w ogóle.

Reasumując, Mirror's Edge ma pewnie niedoróbki, ale grało mi się w niego całkiem przyjemnie. Wkurza i jest wymagający, ale ja to lubię. Widzę też, że nie ma za specjalnie trudnych Trofeów do zdobycia, możliwe więc, że będzie to mój pierwszy calak na PS3. Oceny już jednak raczej nie zmienię: daję 8- i czekam na zapowiedziany jakiś czas temu sequel.