Decydując się na założenie bloga obiecywałem sobie, że będzie to tylko i wyłącznie miejsce publikacji pisanych okazyjnie recenzji i felietonów poświęconych grom. Że nie będę nikogo dręczył problemami życia osobistego i innymi średnio istotnymi wpisami, które tak naprawdę powinienem zachować dla siebie. Ale tak to już z reguły bywa, że na planach wszystko się kończy. Jednak niezależnie od tego czy sprawa dotyczy bloga, czy też strony internetowej, czasem po prostu trzeba trochę rzeczy wyjaśnić. No ale do rzeczy.

Jak zapewne osoby odwiedzające stronkę zauważyły, nowe wpisy nie pojawiają się tutaj niestety zbyt często. Powody są różne, lecz nie będę na chwilę obecną się w nie zagłębiał. Co najwyżej wspomnę o niedawnych upałach, które powodowały, że jedyną czynnością, do której byłem skłonny w trakcie dnia było leżenie plackiem przed wentylatorem i nieruszanie się. W planach mam nadrobienie nieco zaległości, także korzystając z odrobiny wolnego czasu, jednak w międzyczasie miałem nadzieję na jakiś feedback z Waszej strony.

Komentarzy za dużo się nie pojawiało, aczkolwiek otrzymałem zarówno tutaj jak i na maila parę miłych słów odnośnie pisanych tekstów. Nie będę ukrywał, że ekspertem językowym nie jestem, ale zależy mi na przekazaniu informacji na temat jakiegoś mniej lub bardziej popularnego tytułu.  Staram się pisać z reguły teksty nieco dłuższe, skupiając się na poszczególnych elementach opisywanej produkcji, unikając przy tym ogólników jakie często pojawiają się przy okazji "recenzji" w bardziej renomowanych mediach ("gra jest bardzo fajna, idź ją kupić!"). Wiąże się to jednak z koniecznością poświęcenia większej ilości czasu niż w przypadku niezobowiązującego wpisu/posta na forum. Zdaję sobie sprawę także z tego, że potrafię być nieco monotonny jeśli chodzi o styl i formę. I w tym miejscu chciałbym prosić o jakieś komentarze z Waszej strony - opinie, sugestie, wskazówki, krytykę. Co zmienić, co poprawić, co urozmaicić, czego unikać. Może macie jakieś propozycje co do przyszłych recenzji? W końcu nie piszę niczego dla siebie, tylko aby zachęcić (lub nie) innych do konkretnej produkcji. Tylko czy mi to wychodzi? Czy widząc kolejne teksty nikt nie mówi sobie "too long, did not read"? Może wpisy powinny być krótsze? Czymś urozmaicone? Faktem jest bowiem, że słowo pisane coraz częściej ustępuje miejsca bardziej przystępnym nagraniom audio oraz wideorecenzjom. I choć bardzo bym chciał spróbować także takiej formy przekazu informacji, to jednak na chwilę obecną wykracza to ponad moje możliwości (przede wszystkim finansowe). Może tym samym powinienem spróbować jakiegoś eksperymentu? Pisać bardziej humorystycznie? Nie szczędzić sobie języka i dać sobie spokój z formalnością? A może kogoś interesują jakieś mniej lub bardziej poważne rankingi, ankiety czy felietony? Raz jeszcze, chciałbym poznać Wasze opinie.

Cóż, upały się skończyły, będzie trochę czasu dla siebie to w najbliższych dniach postaram się trochę odkurzyć tego bloga. Myślę, że zacznę od recenzji ukończonego niedawno Shin Megami Tensei: Strange Journey na NDS, który powinien się spodobać przede wszystkim miłośnikom klasycznych dungeon-crawlerów. Póki co jednak korzystając z okazji chciałem podziękować osobom, które stronkę odwiedzają i czytają publikowane tu teksty, udzielając się przy tym w komentarzach. Im więcej Was będzie, tym większą będę miał motywację do dalszego pisania. Dzięki ;).

Przy okazji recenzji serii Another Century's Episode pozwoliłem sobie na małą krytykę tworzenia gier opartych na licencji anime, które mają zwyczaj z reguły prezentować co najwyżej przeciętny poziom. Właściwie praktykę tę można także odnieść do tworów żerujących na popularności wszelkich innych filmów i seriali. Tak już najwyraźniej musi być, z czym trzeba się pogodzić, a znalezienie w tej stercie średniaków czegoś ponadprzeciętnego jest jak szukanie igły w stogu siana. O ile A.C.E. jest właśnie taką igłą, tak Gundam 00: Gundam Meisters to nic innego jak pojedyncze źdźbło trawy, w dodatku znajdujące się na samym wierzchu stosu. No ale do rzeczy...

Strzelaniny FPP i TPP jeszcze jakiś czas temu były domeną komputerów osobistych. Jeśli jakaś produkcja tego gatunku wychodziła na konsole to z reguły był to port z PC, w dodatku często krytykowany ze względu na sterowanie. I w sumie nic dziwnego – żaden pad nie zastąpi precyzji jaką oferuje połączenie klawiatura+mysz. A jednak, shootery z perspektywy pierwszej i trzeciej osoby są obecnie jednym z najlepiej sprzedających się gatunków gier na konsole, często będąc system-sellerami niczym Halo 3 czy Killzone 2. W dodatku coraz więcej z nich nastawionych jest przede wszystkim na rozgrywkę wieloosobową, oferując jedynie kilkugodzinny tryb single, stanowiący swego rodzaju trenning do multiplayera. A co z osobami bez dostępu do Internetu, lub też preferującymi spokojną zabawę w towarzystwie znajomych przed jednym TV? Owszem, z pewnością coś by się znalazło na obecne konsole, ale po co tracić czas na szukanie kiedy można zagrać w produkcję zeszłej generacji, oferującą kilkukrotnie więcej zawartości w stosunku do nowych tytułów, a w dodatku perfekcyjnie się nadającą do zabawy z grupką znajomych?

Chyba nie świadczy to najlepiej o autorze jeśli do napisania recenzji zwykłej gry zabiera się dziesięć razy, za każdym razem coś mu nie odpowiada, zmienia styl, zmienia formę, a ostatecznie dochodzi do wniosku, że go to wszystko przerasta i zaczyna raz jeszcze od zera. Choć wstyd się przyznać, tak mniej więcej wyglądał proces „tworzenia” recenzji Another Century's Episode 3: The Final na konsolę PlayStation 2. Powodów było kilka – swego rodzaju zaczynanie od końca, poprzez pominięcie dwóch wcześniejszych odsłon; mała popularność tytułu poza Japonią; oraz nie do wszystkich przemawiająca tematyka wielkich robotów. Zdecydowałem się tym samym na nieco inną niż zwykle formę i postanowiłem przedstawić Wam wszystkie trzy odsłony serii Another Century's Episode za jednym zamachem. Może tym sposobem tekst nie wywoła chęci wyłączenia przeglądarki po lekturze zaledwie paru zdań a ja nie będę zjadał własnego ogona kolejnymi chaotycznymi akapitami.