Jak mówiłem, tak zrobiłem. Miłego czytania tego potworka.

------------------------------------------------------------

Każda babcia w kościele bądź na ulicy wam powie, że na PSP nie ma gier, że sprzęt powoli umiera. Tak samo mnóstwo graczy-„wielkich znawców” tego tematu cały czas powtarza „no, to już ostatnia wielka gra na PSP”. I wypowiadają te słowa co roku. Coś tu jestnie tak, nieprawdaż? Proponuję zatem spojrzeć na sytuację wsparcia software’owego przenośnej maszynki Sony przez lupkę. Zacznijmy może od roku 2008.

Praktycznie pierwszym dużym tytułem wydanym na omawiany tu sprzęt na początku roku ubiegłego to (mówimy o Europie i USA) Patapony. Świetna gra – hardcore’owa (niech was nie zwiedzie styl graficzny) i oryginalna – w końcu to połączenie RPGa, strategii, prostej zręcznościówki i gry rytmiczno-muzycznej. Wymaga pełnego skupienia podczas rozgrywki, w zamian daje nam mnóstwo godzin świetnej zabawy. Niektórym malkontentom nie spodobała się potrzeba farmienia, ale nie oszukujmy się – czym byście je zastąpili, hę?

Mniej wiecej miesiąc później, bo w marcu dane nam było zagrać w tytuł przez wielu uważany teraz za najlepszą grę dostępną na PSP i mówię tu o niczym innym, jak God of War: Chains of Olympus. Prequel do pierwszej części przygód moczymordy i gwałciciela (muhaha) Kratosa zachwycił wszystkich między innymi świetną grafiką. Pomyśleć, że kiedyś podniecaliśmy się „a PSP to wyświetla grafikę jak PlayStation One”. Dobra, dobra, tu nie o grafikę chodzi, ja wiem, tak. Co jeszcze? Świetny gameplay, bardzo wiernie przeniesiony z dużej konsoli – mamy kozackie QTE (cyklopy rozwala się fajniej niż w drugiej części), zbieranie orbów, finishery, nagie Greczynki (wtf)… wszystko, czego chcieliśmy. Co nie zagrało? No, niby czas rozgrywki. Nie zmienia to jednak faktu, że Ready at Dawn DOSTARCZYŁO.

Kolejnym ważnym tytułem dopiero w 2008 wydanym w Europie i USA został Crisis Core: Final Fantasy VII. Znowu prequel, tym razem jednak do jednej z najbardziej zasłużonych gier jRPG (i najbardziej zasłużonej w Europie), czyli do siódmego Finala. Chcesz zobaczyć wydarzenia prowadzące do tamtej pięknej historii na własne oczy, a nie tylko z retrospekcji? Marzysz o poznaniu losów Buster Sworda, początków Clouda sporu z Sephirothem? Musisz zatem zaopatrzyć się w CC – także po to, żeby zobaczyć jedno z bardziej wzruszających zakończeń w historii gier video. Gra oferuje też świetny system rozgrywki z wciągającą mechaniką walki i duże możliwości kustomizacji postaci poprzez miksowanie Materii. Zdecydowanie jeden z najlepszych (i najbardziej kontrowersyjnych…) tytułów na PSP.

Kolejna pozycja wydany u nas ze znacznym opóźnieniem w stosunku do wersji Japońskiej to Everybody’s Golf 2 – podobno zacny, nie wiem, grałem tylko w demo. Jednak opinie recenzentów i graczy mówią, że to praktycznie must-have.

Trochę mniej uwagi dostał Secret Agent Clank. W tej zabawnej opowiastce o szczwanym robociku nie zagrały moim zdaniem dwa elementy– pseudorytmiczne minigierki i poziomy, w których sterujemy Ratchetem. W tych pierwszych muzyka nie pasowała do wciskanych przycisków (co frustruje, wyobraźcie sobie GH ze ścieżką przycisków z takiego „Welcome to the Jungle” i Chopinem w tle…), a drugie były zbędne. Mimo to SAC to gra na mocne 7+ i fani platformówek musza ją mieć.

W tym roku na PSP trafił także Buzz!, i to aż w dwóch wersjach – jednej normalnej, quizowej. Druga z kolei to Brain Bender, czyli dr Kawashima na PSP. Korzystając z PlayStation Store możemy zaopatrzyć się w Super Stardust Portable i Everyday Shooter – uznane arcade’owe strzelanki – oraz hipnotyzującego fl0wa. Że niby na PS3 lepsze? A kto nosi PS3 w plecaku, pytam się?

Na Games Convention w Lipsku Sony zapowiedziało nowy model PSP, będący w gruncie rzeczy ulepszonym Slimem – doszedł mikrofon i „poprawiono” (podobno te poziome pasy są uciążliwe) wyświetlacz. Sam sprzęt cały rok sprzedawał się bardzo dobrze – mimo „braku gier”.

Na koniec tego okresu dostaliśmy kontynuację jednej z ważniejszych gier na PSP – LocoRoco. Część druga na pewno nie jest takim zaskoczeniem jak sławetna jedynka, jednak dalej jest to uroczy i pochłaniający kawał kodu.

Przenosne wersje gier multiplatformowych też w tym roku zagrały – Star Wars: The Force Unleashed według Metacritics ma jedna z lepszych średnich (w porównaniu do innych wersji). LEGO Indy i Batman to te same gry co na sprzęcie większym, ale przenośne – jak ich więc nie lubić? Warto też wspomnieć o – pod pewnymi względami bardziej rozbudowanym od wydanej w tym czasie duzej gry z serii – Midnight Club L.A. Remix – w tego racer powinien się zaopatrzyc każdy fan gatunku.

Jeden z nowszych softów, wreszcie wprowadził PS Store w PSP – dobre posuniecie ze strony Sony – fajnie by było, gdyby zamieniło się to w takiego Apple’owego AppStore’a.

Jak więc zapewne widzicie – rok ubiegły może nie był dla PSP genialny, ale na pewno można go zaliczyć do udanych – baza użytkowników się, a jakże, powiększyła.

Skoro rok 2008 mamy za sobą, możemy zabrac się za zapowiedzi gier, w które dane nam będzie zagrać w ciagu kolejnych 12 miesięcy.

Square-Enix, w przeciwieństwie do wielu innych firm, naprawdę polubiło przenośny sprzęcik Sony i zapowiedziało nań kilka zacnych tytułów. Jeden z nich to Kingdom Hearts: Birth by Sleep – action RPGu rozgrywającym się kiedyś tam w uniwersum Sory i nienoszącego spodni kaczko-pedofila. Miejmy nadzieję, że nie czeka nas jedynie klon Crisis Core’a.
Dalej mamy trzecią część Parasite Eve, o której wiemy dość mało – jednak marka karze nam trzymać za ten tytuł kciuki.
W 2009 niestety pewnie nie zagramy w zapowiedziane Agito Final Fantasy XIII – ma on wyjść dopiero po premierze pierwszej gry Fabula Nova Crtystallis – módlmy się, żeby nie dane nam było jeszcze dużo dłużej czekać!



Prawdopodobnie największa premiera Już-tylko-prawie-kwadratowych na ten rok to Dissidia: Final Fantasy – ciekawie zaprezentowany fighting game, w którym zmierzą się ze soba postaci z różnych Finali (tym razem Kefka dokopie Terrze a Spehiroth Cloudowi?). Tytuł ukazał się już w Japonii, gdzie natychmiast wskoczył na pierwsze miejsce listy najlepiej sprzedających się ostatnio gier i został ogólnie ciepło przyjęty (35/40 w Famitsu, odpowiednio: 9/9/9/8; od Dengeki PlayStation otrzymał natomiast 90/95/85/85). Gameplay’e wyglądają kapitalnie, a autorzy mówią o 100 godzinach potrzebnych na wymasowanie tytułu (przy około 20 na jego ukończenie). Must-buy.

Zapewne najważniejszym tytułem dla większości Europejczyków i Jankesów jest jednak Resistance: Retribution – shooter TPP, łączący wydarzenia między pierwszą i drugą częścią gry Insomniac. Tytuł ma zaoferować duze replayability za pomocą Infected Mode i PSP Plus. Po więcej informacji zapraszam do tego filmiku:

Wszystko? Nie! Level 5, zacny developer od Dark Cloud (1 i 2, polecam), Rogue Galaxy, Dragon Quest VIII, Jeanne d’Arc (jedna z najlepszych produkcji na PSP), i Professora Laytona (to akurat na DSa) na ostatnim TGSie zapowiedział aż dwie świeże pozycje!
Jedna z nich to Ushiro – jRPG, w którym dane będzie nam wcielić się w japońskiego bożka śmierci – Shinigami o imieniu Reichiiro Ushiro. Podczas przechadzek po mieście podsłuchamy jego mieszkańców i poznamy ich problemy. Potem przejmiemy nad jakimś delikwentem kontrolę, żeby powstrzymywać ludzi przed popełnianiem złych czynów. Jak to zrobimy? Normalnie – powalczymy z potworami odwzorowującymi złą wolę danej osoby (liczę na patent ala The Suffering, gdzie monstra odpowiadały różnym karom śmierci). Gra określana jest jako „horror jRPG”, wygląda trochę jak Persona i zapowiada się znakomicie.
Druga warta uwagi pozycja od Poziomu Piątego to Dambol Senki. Prawda, kolejny RPG, tym razem przypominający… Pokemony. Jednak zamiast drużyny Pikachu pokierujemy tu tylko jednym robocikiem.  Autorzy obiecują duże możliwości kustomizacji (która wygląda ciekawie). Może z tego wyjść coś dobrego, oby tylko gra trafiła do Europy.

Warto nadmienić, że krążą plotki mówiące, jakoby jeden z najzdolniejszych teamów deweloperskich tworzących gry na PSP – Ready at Dawn (Daxter i Chains of Olympus) miał wrócić do tworzenia na handhelda, który pozwolił im rozwinąć skrzydła. Liczymy na jakieś oryginalne tytuły, a nie tylko małe wersje dużych hitów.

Rok 2009 dla posiadaczy PSP zapowiada się naprawdę ciekawie i nieprawdą jest, jakoby konsolka ta znajdowała się w stanie agonii.