Twórczość i życie Wojciecha Cejrowskiego jest tak barwne i ekscytujące, że wielu poszukiwaczy przygód chciałoby przeżyć choćby połowę sytuacji z jego podróży. Trzeba jednak przyznać, bo śmierć tyle razy patrzyła mu w oczy, że szczęście albo Bóg mają go ciągle w swojej opiece. Może dlatego, że całym sercem poświęca się temu co robi? W każdym razie, w dwóch z jego książek, które mogłem ostatnio przeczytać czyli "Gringo wśród dzikich plemion" oraz "Rio Anaconda", unikał tragicznego końca kilkanaście, jeśli nie kilkadziesiąt razy, w większości przypadkiem!

   Wielu nie szanuje Cejrowskiego, ze względu na jego poglądy, z którymi w ogóle się nie kryje, bo jak wiadomo jest szczery do bólu,  ma on niesamowity dar opowiadania, który świetnie wykorzystuje. Gdy rozpocząłem moja lekturę nie zdawałem sobie sprawy, że nie będę mógł się od niej oderwać! Tekst przyciąga jak magnes, a strony przewracają się jak na wietrze. Dodatkowo wszystko jest opisane luźnym i zabawnym językiem, co sprawia, że często można się uśmiechnąć. Nieraz nasz bohater w całkiem pomysłowy sposób unika krępujących dla nas, a dla Indian codziennych sytuacji. Książkę zdobią również piękne zdjęcia wykonane przez jej autora. Możemy się z niej dowiedzieć o całym życiu dzikich: od jedzenia po sprawy duchowe. Jak podobna jest ich wiara do chrześcijańskiej!

   Każdemu, kto choć trochę interesuje się podróżami, indiańskimi plemionami lub jest fanem podróżnika W.C. szczerze polecam książki "Gringo wśród dzikich plemion" oraz "Rio Anaconda", jestem pewny, że nie będzie zawiedziony! Prędzej rozbawiony! Pozdrawiam.    

PS. Jeśli wyłapiecie jakieś błędy i o ogólnie zdania w nie naszym języku to przepraszam, ale musiałem szybko dokończyć wpis.